ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΠΑΛΑΤΙΑΝΗΣ ΙΛΙΟΥ               Μη μετανιώνεις γι΄ αυτά που έδωσες. Άσε τους άλλους να μετανιώνουν που δεν τα εκτίμησαν!               Αύριο είναι Κυριακή.               

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ


  •  Μια βόλτα στο Ναύπλιο είναι πάντα εμπειρία ομορφιάς!!!!!!
    Μια βόλτα στο Ναύπλιο είναι πάντα εμπειρία ομορφιάς!!!!!!
    Μια βόλτα στο Ναύπλιο είναι πάντα εμπειρία ομορφιάς!!!!!! 13.05.2017   Το Παλαμήδι είναι ένα από τα ωραιότερα κάστρα της Ελλάδας και το μεγαλύτερο και καλύτερα διατηρημένο φρουριακό συγκρότημα της Ενετοκρατίας. O Άγιος Ανδρέας Παλαμηδίου είναι ένα μικρό εκκλησάκι μέσα στο κάστρο του Παλαμηδίου στο Ναύπλιο της Αργολίδας. Ο μικρός αυτός ναός χτίστηκε το 1712 από τον Αυγουστίνο Σαγρέδο στον προμαχώνα του Αγίου Ανδρέα, του πρώτου προμαχώνα του κάστρου, δίπλα από τη μετέπειτα φυλακή του Κολοκοτρώνη........     Συνεχίζουμε μετά την περιήγηση μας στο Παλαμίδι......................... την επίσκεψη μας στον Ι.Ν. του Αγ. Λουκά, στην Αγία Μονή, στον Ι.Ν. του Αγίου Σπυρίδωνος, στα σοκάκια της παλιάς πόλης και τέλος στην Ιερά Μονή του Αγίου Θεοδοσίου του Νέου! Όλα καλά, Δόξα τω Θεώ!  
  • Προσκύνημα στην Ιερά Μονή Γοργοεπηκόου στην Μάνδρα Αττικής!
    Προσκύνημα στην Ιερά Μονή Γοργοεπηκόου στην Μάνδρα Αττικής!
    Σε πολύ ωραία προσκυνηματική εμπειρία εξελίχθηκε η απογευματινή εκδρομή που διοργάνωσε η ενορία μας!   Η Ιερά Μονή της Παναγίας της Γοργοεπηκόου, στη Μάνδρα Αττικής, βρίσκεται μέσα σε ένα πανέμορφο, κατραπράσινο φυσικό περιβάλλον, με ασυναγώνιστη θέα, το οποίο αποτελεί μια πραγματική ανάσα ζωής λίγη μόνο ώρα από την πρωτεύουσα. Προσκυνήσαμε με ευλάβεια την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας, παρακαλώντας τη Μητέρα του Θεού για όσα ο καθένας, και όλοι μαζί, έχουμε ανάγκη!
  • Σύναξη με τσάϊ και προβολή ταινίας...
    Σύναξη με τσάϊ και προβολή ταινίας...
    Αξιοσημείωτη επιτυχία σημείωσε το φιλανθρωπικό τσάι της ενορίας μας, που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 05.02.2017!
  • Απογευματινό Προσκύνημα
    Απογευματινό Προσκύνημα
    Το Σάββατο 28 Ιανουαρίου, η ενορία μας πραγματοποίησε απογευματινό Προσκύνημα στην  Ιερά Μονή του Οσίου Παταπίου στο Λουτράκι Κορινθίας.  
  • ΠΥΛΟΣ - ΚΑΛΑΜΑΤΑ 2016
    ΠΥΛΟΣ - ΚΑΛΑΜΑΤΑ 2016
    Ημερήσια προσκυνηματική εκδρομή στην Μυρτιδιώτισσα της Πύλου, καθώς και στην Υπαπαντή της Καλαμάτας διοργάνωσε η ενορία της Κοιμήσεως Θεοτόκου Παλατιανής Ιλίου.....στις 22/10/2016
  • Μαθήματα στη Σχολή Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής της Μητροπόλεώς μας...
    Μαθήματα στη Σχολή Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής της Μητροπόλεώς μας...
    Συνεχίζονται και φέτος τα μαθήματα στην Σχολή Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως στην έδρα της Σχολής, στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού μας. Η φοίτηση είναι πενταετής. Διδάσκεται θεωρία και πράξη της Ψαλτικής Τέχνης, σύμφωνα με τα αναλυτικά προγράμματα του Υπουργείου, και στο τέλος της φοίτησης, μετά από εξετάσεις, χορηγείται Πτυχίο Ιεροψάλτου. Τα μαθήματα αρχίζουν στις αρχές Οκτωβρίου. Οι ώρες διδασκαλίας έχουν ως εξής: Α΄ έτος:  Πέμπτη 5 μ.μ. Β΄ έτος: Τρίτη 5 μ.μ.  Γ΄ έτος:  Δευτέρα 5 μ.μ. Δ΄ έτος:  Δευτέρα 6 μ.μ. Ε΄ έτος: Δευτέρα 7 μ.μ.  Για περισσότερες πληροφορίες καλέστε στα εξής τηλέφωνα: π. Θεόδωρος Παπαγιάννης: 2102614336, 6974807570
  • Νεανικές και κατηχητικές συνάξεις...
    Νεανικές και κατηχητικές συνάξεις...
    Παιδιά, σας προσκαλούμε στην παρέα μας κάθε Σάββατο, να μιλήσουμε, να παίξουμε, να τραγουδήσουμε, να γελάσουμε, κι άλλα πολλά... Συναντιόμαστε στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Παλατιανής, κάτω από τον Ναό :   - οι μαθητές Α΄- Β΄- Γ΄ Δημοτικού, κάθε Σάββατο 10:30 π.μ. – 12:00 μ.μ.   - οι μαθητές Δ΄- Ε΄ - ΣΤ΄ Δημοτικού, κάθε Σάββατο 10:30 π.μ. – 12:00 μ.μ.   - οι μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου, κάθε Σάββατο 4:00 μ.μ. – 6:00 μ.μ.   Σας περιμένουμε!!!  
  • Ομάδα συζήτησης για νέους…
    Ομάδα συζήτησης για νέους…
      "Αν είσαι απόφοιτος/η λυκείου, φοιτητής/τρια ή εργαζόμενος/νη, έλα μαζί μας...... να ψάξουμε, να μοιραστούμε και να μοιράσουμε ό,τι η ψυχή μας κουβαλάει, ό,τι η ελπίδα της νιότης αναζητεί... Σε περιμένουμε κάθε Τετάρτη στις 7:30 μ.μ., στο Πνευματικό Κέντρο του Ναού μας"  
  • Παράκληση με ομιλία και προβολή video....
    Παράκληση με ομιλία και προβολή video....
    Κάθε Τετάρτη στις 5 μ.μ. ψάλλεται Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο. Ακολουθεί ομιλία και προβολή video.
  • Προσκύνημα στην Ιερά Μονή Μακρυμάλλης Κοιμήσεως Θεοτόκου - Ψαχνά Ευβοίας
    Προσκύνημα στην Ιερά Μονή Μακρυμάλλης Κοιμήσεως Θεοτόκου - Ψαχνά Ευβοίας
    Στις 14 Νοεμβρίου 2015 η ενορία της Παναγίας Παλατιανής επισκέφθηκε την Ι.Μ. Μακρυμάλλης....   Η Μονή βρίσκεται εφτά χιλιόμετρα βόρεια από τα Ψαχνά, τη βλέπουμε αμέσως μόλις περάσουμε το συνοικισμό της Μακρυμάλλης. Είναι σε υψόμετρο 280μ μέσα σε μία πευκόφυτη περιοχή. Είναι αφιερωμένη στην Παναγία και γιορτάζει στις 15 Αυγούστου, Κοιμήσεως της Θεοτόκου και στις 23 Αυγούστου. Γιορτάζει επίσης και στις 7 Φεβρουαρίου, εορτή του Αγίου Παρθενίου, επισκόπου Λαμψάκου, του οποίου η αγία κάρα φυλάσσεται στη Μονή.  Πολύ κόσμος επισκέπτεται τη μονή για τη χάριν του Αγίου Παρθενίου,  ο οποίος θεωρείται θεραπευτής της ανίατης ασθένειας.
  • ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΗΝΟ
    ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΤΗΝΟ
      Στις 17/10/2015 ημέρα Σάββατο η ενορία της Παναγίας Παλατιανής ξεκίνησε για το Ιερό νησί της Τήνου!   Σκοπός μας ήταν να προσκυνήσουμε την χιλιοπροσκυνημένη, χιλιολειτουργημένη και χιλιολιβανισμένη Αγία Εικόνα της Παναγίας της Ευαγγελίστριας!   Το πρόγραμμα περιείχε επίσκεψη και στην Ι.Μ Κεχροβουνίου όπου η Μοναχή Πελαγία είδε την Παναγία μας, η οποία της είπε να ειδοποιήσει τον Επίσκοπο και τους Προεστούς του τόπου και να αναζητήσουν την Εικόνα Της.   Ο κόσμος έρχεται στη Χάρη της να φέρει ένα τάμα, να κάνει μία παράκληση, ή να ευχαριστήσει την Μεγαλόχαρη για κάποια ευεργεσία της....   Ήταν ένα προσκύνημα που έμεινε στην καρδιά μας ως γλυκιά ανάμνηση και ως επιθυμία να ξαναπάμε στην Μεγαλόχαρη!   
  • Στην αύρα του Βοσπόρου...
    Στην αύρα του Βοσπόρου...
      Στην αύρα του Βοσπόρου… Λίγες μέρες μετά την εορτή της Μεταστάσεως της Παναγίας μας, εφόρου της ενορίας μας, κινήσαμε για την Πόλη Της, την Κωνσταντίνου Πόλιν. Στον πηγαιμό, βιώσαμε μια ξεχωριστή ευλογία στην Ι. Μονή Άνω Ξενιάς Αλμυρού, όπου προσκυνήσαμε μικρό τεμάχιο της τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου. Τα όμορφα αρχίζουν… Περάσαμε τα σύνορα, αφού φιλέψαμε τους φαντάρους στην γέφυρα του Έβρου. Μετά από λίγη ανάπαυλα στη Ραιδεστό, φτάνουμε τέλος στη Βασιλεύουσα. Ένα απαλό αγέρι του Βοσπόρου χαϊδεύει τα πρόσωπά μας. Στο άκουσμα και μόνο της Αγίας του Θεού Σοφίας, της Μεγάλης Εκκλησίας, όλα σταματούν. Συντονίζονται οι καρδιές, οι πόθοι, τα όνειρά μας. Μένουμε ενεοί στο πανόραμα που ξετυλίγεται καθώς ξανοιγόμαστε για σεργιάνι μεσ’ του Βοσπόρου τα στενά… “ Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου Κύριε…!” Και το δείλι ζωγραφίζει και μας μεθά με τα χρώματά του… Ανυπομονησία για την επαύριο, που θα σταθούμε κάτω από το “φωτοδρόμιον” της Υπάτης Σοφίας του Θεού και θα συνεχιστεί το καρδιοχτύπι… Ο ξεναγός μας, παλικάρι από την Πόλη, από το νέο αίμα που καρτερά κι αγωνίζεται στην πατρογονική γη. Μας αποκαλύπτει την Μεγάλη Εκκλησία, σαν να ζούσε στα χρόνια του Ιουστινιανού. “Εδώ είναι το ιερόν Ομφάλιον, όπου γινόταν η στέψη του αυτοκράτορα των Ρωμαίων” (όχι “Βυζαντινών” – κι ο νοών νοείτω…) “Ιδού ο τόπος που έλαβαν χώρα οι πρώτες συνεδρίες της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου…” “Κι εδώ είναι η πύλη με το μυστικό μας”, μάς λέει με νόημα… Συνεχίζουμε στο Μπλε Τζαμί και το Τοπ Καπί, όπου ήταν το ανάκτορο των σουλτάνων. Ανάμεσά τους, στέκονται απομεινάρια απ’ τα παλιά, σε πείσμα των καιρών: η στήλη του Μεγ. Κωνσταντίνου, το Υδραγωγείο του Ιουστινιανού, ο Ιππόδρομος, τα Θεοδοσιανά Τείχη, το Υδραγωγείο του Ουάλη, εγγονού του Μεγ. Κωνσταντίνου… Την επόμενη, σαλπάραμε για τα Πριγκηπόννησα, στη θάλασσα του Μαρμαρά. Αγναντεύοντας την Πρώτη και την Αντιγόνη, αράξαμε στη Χάλκη, κι ανηφορήσαμε για τη Θεολογική Σχολή με αλογάμαξα. Ο τόπος μαγευτικός· τα πάντα αναδύουν μια γλυκιά νοσταλγία. Τα σπίτια των Ελλήνων, αν κι ερημωμένα, μας χαιρετούν σαν να μας ήξεραν απ’ τα παλιά… Φτάνουμε στη Σχολή. Αν κι έρημη από σπουδαστές, δείχνει ζωντανή κι έτοιμη ν’ ανοίξει και πάλι την αγκαλιά της. Μπαίνουμε σε μια αίθουσα κι απλωνόμαστε στα έδρανα, για να μεταλάβουμε κι εμείς, μικροί-μεγάλοι, στα νάματα του Γένους. Πόσοι και πόσοι Μητροπολίτες και Πατριάρχες μαθήτευσαν εκεί – ανάμεσά τους κι ο τωρινός μας Πατριάρχης. Ο ξεναγός μας, συνεχίζει να μας ξεδιπλώνει μια άλλη βιωτή, τόσο αλλιώτικη απ’ την μικρονοϊκή βόλεψή μας, κι εμείς απορούμε που ξανακούμε και πάλι για κρυφό σχολειό… Έπειτα, κατηφορίσαμε το μονοπάτι, και μέσα απ’ τα καντούνια φτάσαμε στο λιμάνι, για να σεργιανίσουμε ως την αντικρινή Πρίγκηπο. Κοσμοπολίτικο νησάκι, με τους τουρίστες να το κατακλύζουν. Έχοντας ταμιευμένη στην καρδιά την μυστική ησυχία της Χάλκης, αφηνόμαστε κι εμείς στην βουή του κόσμου… Το απόγευμα, σαλπάραμε και πάλι για το γυρισμό. Αφού έφεξε ο Θεός, τα διαβήματά μας κατευθύνονται τώρα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο μας. Ρίγη διαπερνούν το κορμί, καθώς αντικρίζουμε την κλειστή πύλη, όπου οι Τούρκοι απαγχόνισαν τον Εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄, το Πάσχα του 1821 – μαρτυρική θυσία για την επανάσταση των Ελλήνων. Εισοδεύουμε στον Πατριαρχικό Ναό του Αγ. Γεωργίου, όπου προσκυνούμε λείψανα των Αγίων Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, αρχιεπισκόπων Κωνσταντινουπόλεως, των Αγίων Ευφημίας και Θεοφανώς, και στο βάθος, κοντά στο τέμπλο, τεμάχιο από τον στύλο του εμπαιγμού, όπου μαστίγωσαν τον Χριστό… Η Λειτουργία τελειώνει, κι αναβαπτισμένοι κινούμε γι’ αλλού. Φεύγοντας απ’ το Φανάρι, αγναντέψαμε για λίγο τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, να στέκει αγέρωχη κι επιβλητική πάνω απ’ τον Κεράτιο… Φτάνοντας στην Παναγία των Βλαχερνών, πίνουμε αγίασμα και ψάλλουμε στη χάρη Της το “Τῇ Ὑπερμάχῳ”, εκεί που πρωτακούστηκε το 622, και προσκυνούμε την εικόνα της που λιτανεύτηκε στα τείχη, και λύτρωσε την Πόλη Της απ’ τους Αβάρους. Προχωρούμε για την Ζωοδόχο Πηγή στο Μπαλουκλί, έξω απ’ τα τείχη, όπου ήπιαμε αγίασμα κι ακούμε την διήγηση με τα ψάρια, σαν πάρθηκε η Πόλη. - Ο καλόγερος που ασκήτευε εδώ, τηγάνιζε ψάρια. Σαν έφτασε το μαντάτο του χαμού, δεν πίστευε στα αυτιά του… “Τότε μόνο θα πιστέψω, αν αυτά τα ψάρια πηδήξουν και ζωντανέψουν”. Και τα ψάρια ζωντάνεψαν κι έπεσαν στο νερό! Σαν έρθει ο καιρός, θα’ ρθει άλλος καλόγερος να τ’ αποτηγανίσει… Αφού περιδιαβήκαμε του τάφους των Πατριαρχών κι άλλων επιφανών, κατευθυνθήκαμε στην Μονή της Χώρας, με τα εκπληκτικά ψηφιδωτά απ’ τα χρόνια του Αλεξίου του Κομνηνού. Μένεις άφωνος με τις μοναδικές παραστάσεις απ’ τη ζωή της Παναγίας, τα θαύματα του Χριστού - της “Χώρας των Ζώντων” - και την πασίγνωστη εις Άδου Κάθοδό Του. Αφήνουμε τη Μονή της Χώρας και κινούμε για τη σκεπαστή αγορά, για τ’ απαραίτητα ψώνια. Μετά, περάσαμε απ’ ένα κατάστημα με σερμπέτια πολίτικα, παστουρμάδες και μπαχαρικά. Διαβήκαμε κι απ’ την πλατεία Σταυροδρομίου (Ταξίμ), με τον Ναό της Αγίας Τριάδος να δεσπόζει, και θωρούσαμε τα κουφάρια των ρωμαίϊκων σπιτιών στο Πέραν,  μετά τις διώξεις των Τούρκων κατά τα Σεπτεμβριανά του 1955. Με τα πολλά, μαζέψαμε το μυαλό μας, κι αναχωρούμε απ’ την ονειρεμένη Βασιλεύουσα στις 30/8, εν μέσω παρελάσεων, σημαιοστολισμών και πανηγυριού για την εθνική τους επέτειο της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ο Κεμάλ παντού, αντάμα με την ημισέληνο, μάς προσγειώνουν στην πραγματικότητα. Πίκρα, καημός, όνειρα, όλα ανάμεικτα… Στην επιστροφή, προσκυνήσαμε το λείψανο του Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου, που μετακομίστηκε από τους Καππαδόκες στην Νέα Καρβάλη της Καβάλας, για να τους φυλάει και να τους συντροφεύει… Αυτά που βιώσαμε, πιστεύω, σφράγισαν την ψυχή όλων, και το ταξίδι αυτό αποτελούσε όνειρο ζωής. Σίγουρα, η σύγχρονη γιγαντούπολη των 18 και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων δεν θυμίζει  αλλοτινές  εποχές. Σαν ψάξεις όμως, μπορείς ν’ ανακαλύψεις την Βασιλίδα των Πόλεων με το κρυμμένο διάδημά της… Ευχαριστούμε από καρδιάς όσους συντέλεσαν στην πραγματοποίηση του μικρού – ή μεγάλου – ονείρου μας. Ιδιαιτέρως, τον νεαρό και πολλά υποσχόμενο ξεναγό μας κ. Πέτρο Βεριόπουλο, γιατί μας ταξίδεψε στο όνειρο, σχοινοβατώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στον θρύλο και την ιστορία, υπηρετώντας την ως ιστορικός κι επίσημος ξεναγός του Πατριαρχείου και του Υπουργείου, σεβόμενος συνάμα τις παραδόσεις και τα θέλγητρα του Γένους. Ας μη λησμονούμε, ότι το κλειδί για την μέθεξη στα νάματα αυτής της άλλης βιωτής, που γευτήκαμε όλοι, συνοψίζεται σε μια πινακίδα τόσο διδακτική, λίγο πριν τα σύνορα του Έβρου: “Συμπατριώτη Έλληνα, στην Κωνσταντινούπολη πήγαινε σαν προσκυνητής, κι όχι σαν καταναλωτής”!       π. Θεόδωρος Παπαγιάννης
  • Μονή Αγάθωνος& Μονή Δαμάστας!
    Μονή Αγάθωνος& Μονή Δαμάστας!
    ΜΟΝΗ ΑΓΑΘΩΝΟΣ & ΔΑΜΑΣΤΑΣ -  Προσκύνημα της ενορίας μας! video Μέσα σε ένα πανέμορφο περιβάλλον, στο χωριό Λυχνό, επτά χλμ. δυτικά της Υπάτης Φθιώτιδος, βρίσκεται η ανδρώα κοινοβιακή Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Οσίου Αγάθωνος (ή απλά μονή Αγάθωνος), σημαντικό προσκύνημα στις μέρες μας. Βρίσκεται σε υψόμετρο 550 μέτρων, στην πλαγιά του όρους Οίτη. Κτισμένη τον 14ο-15ο αιώνα αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα βυζαντινής τεχνοτροπίας. Το άφθαρτο λείψανό του γέροντα Βησσαρίωνα του Αγαθωνίτη, όπως βρέθηκε κατά την εκταφή του δεκαπέντε χρόνια μετά την κοίμησή του, αποτελεί σημείο του οσιακού βίου του π. Βησσαρίωνα. Στίς βορεινές πλαγιές του Καλλίδρομου όρους σέ υψόμετρο 740 μ., 23 χιλιόμετρα μακρυά από τήν Λαμία είναι κτισμένο τό Μοναστήρι της Δαμάστας, μεταβυζαντινό κτίσμα. Τό τοπίο της Μονής είναι απαράμιλλο σέ φυσική ομορφιά καί μαγευτική θέα. Πολλές οι εκδοχές γιά τήν προέλευση του ονόματος της Μονής, επικρατέστερη φαίνεται όμως η εκδοχή ότι προέρχεται από τό "δαμάστρα". Η Παναγία δαμάζει τόν πόνο καί τά πάθη.
  • ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ ΧΙΛΙΟΜΟΔΙΟΥ & ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΜΑΨΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (07 02 2015)
    ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗ ΦΑΝΕΡΩΜΕΝΗ ΧΙΛΙΟΜΟΔΙΟΥ & ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΣΤΗΝ ΜΑΨΟ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ (07 02 2015)
    Στις  07/02/2015 το Φιλόπτωχο Ταμείο της Ενορίας μας πραγματοποίησε προσκυνηματική εκδρομή στην Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Χιλιομοδίου και στην Ιερά Μονή του Τιμίου Σταυρού στην Μαψό Κορινθίας .   VIDEO : http://youtu.be/BZd0g5xVplI
  • Αγία Θεοδώρα Βάστα Αρκαδίας
    Αγία Θεοδώρα Βάστα Αρκαδίας
    Αγία Θεοδώρα Βάστα  Μνημείο και μαρτυρία μιας άλλης εποχής. Η διαδρομή σας αποζημιώνει απλόχερα με τα ειδυλλιακά τοπία που σας προσφέρει. Όσο πιο πολύ πλησιάζει κανείς τόσο πιο έντονα ακούγεται το βουητό των νερών που αναβλύζουν από τα θεμέλια της εκκλησίας και το μυστήριο του μύθου κάνοντας τον να αισθάνεται δέος μπροστά στο θέαμα που αντικρύζει.  Το θαύμα απλώνεται μπροστά στα μάτια σας, κλειδώνοντας τα λόγια. Δεκαεπτά πελώρια δένδρα ξεπηδούν από τη στέγη της, ενώ από τα θεμέλιά της αναβλύζουν τα νερά ενός κεφαλαριού. Γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου. Χιλιάδες προσκυνητές επισκέπτονται το εκκλησάκι όλο το χρόνο για να προσκυνήσουν και να θαυμάσουν αυτό το μοναδικό σύμπλεγμα, ένα ανεξήγητο θαύμα της φύσης που κυριαρχεί στο γαλήνιο αυτό τοπίο.   Ο επισκέπτης βρίσκεται μπροστά σε κάτι ξεχωριστό και μοναδικό. Σε κάτι πολύ σημαντικό απ’ όποια πλευρά κι αν το δει. Πρόκειται για ένα ανεπανάληπτο φαινόμενο.  Ότι βλέπετε τριγύρω σας είναι και ανθρώπινο και φυσικό και θεϊκό, είναι κάτι που πρέπει να προβληματίζει τον ανθρώπινο νου. Παράκληση σε όλους να συμπεριφέρονται κατά την επίσκεψή τους στον ευαίσθητο αυτό χώρο με ευλάβεια και αγάπη.   Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ Όλη η Αρκαδία και οι ορεινές περιοχές της Άνω Μεσσηνίας και Ηλείας εκτός της ειδυλλιακής φύσης και τη μαγεία του μυστηρίου, εκτός από τα άγρια βουνά και τις πλαγιές που όλες μαζί και κάθε μία χωριστά έχουν κάτι να διηγηθούν είτε με την παράδοση, είτε με την εικόνα, είτε με τη δραστηριότητα της φύσης έχουν να μας δώσουνκαι πολλά θαύματα είτε φυσικά, είτε θεϊκά. Ένα τέτοιο θαύμα θα μας απασχολήσει και θα προσπαθήσουμε μαζί να δώσουμε τις εξηγήσεις μας. Είναι το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας που βρίσκεται στα φυσικά σύνορα των νομών Αρκαδίας - Μεσσηνίας και πολύ κοντά στα σύνορα με το νομό Ηλείας. Είναι πολύ καλά κρυμμένο στις ρίζες του βουνού Τετραζίου (υψ. 1384). Σήμερα έχει πρόσβαση από όλους τους νομούς που αναφέραμε πιο πάνω και αυτό γιατί ο άνθρωπος ψάχνει το μυστήριο, το θαύμα όπου κι αν βρίσκεται. Η ιστορία της Αγίας Θεοδώρας Κατά το Βυζάντιο, κάθε χωριό είχε αυτόνομο χαρακτήρα. Είχε τη δική του κοινωνική, διοικητική καθώς και στρατιωτική αρχή. Κάθε οικογένεια του χωριού όφειλε να προσφέρει έναν άντρα για το στρατό του κι αν αυτό δεν ήταν εφικτό, έπρεπε να καταβάλει χρήματα για τη μίσθωση ενός μισθοφόρου να την εκπροσωπήσει. Η νεαρή Θεοδώρα ήταν το μεγαλύτερο κορίτσι μιας φτωχής και πολύ θρήσκας οικογένειας με πατέρα ηλικιωμένο και άρρωστο και ζούσε σε ένα χωριό της Πελοποννήσου, τη Βάστα, λίγο έξω από τη Μεγαλόπολη. Το χρηματικό ποσό που απαιτείτο για την πληρωμή μισθοφόρου ήταν πολύ μεγάλο για τις δυνατότητες της οικογένειάς της και ο πατέρας της ανήμπορος να πάρει μέρος σε μάχη. Έτσι η Θεοδώρα σε ηλικία 17 ετών αποφάσισε να υποδυθεί τον άντρα και να συμμετέχει η ίδια στο στρατό του χωριού της. Βρέθηκε πολύ σύντομα να πολεμά σε μάχες με περίσσιο θάρρος και όπως ήταν λογικό προάχθηκε σε βαθμό. Το σθένος της, αλλά και η σεμνότητά της την έκαναν αρεστή μέσα στο στράτευμα. Μια νεαρή κοπέλα δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη γοητεία του νεαρού στρατιώτη κι έτσι τον ερωτεύθηκε. Η Θεοδώρα δεν ήθελε να προδώσει το μυστικό της γιατί αυτό θα εξέθετε όλη την οικογένειά της. Όσο κι αν η Θεοδώρα προσπαθούσε να μεταπείσει τη νεαρή κοπέλα λέγοντάς της ότι είναι αφιερωμένη στο Θεό, τόσο η νεαρή κοπέλα ήθελε το νεαρό που έβλεπε μπροστά της, τον όμορφο και θαρραλέο στρατιώτη που είχε γνωρίσει. Η συνεχής άρνηση της Θεοδώρας οδήγησε τη νεαρή κοπέλα στην εκδίκηση. Κοιμήθηκε με κάποιον άλλο στρατιώτη με τον οποίο έμεινε έγκυος και πήγε στον Διοικητή του στρατού δηλώνοντας ότι η Θεοδώρα, δηλαδή ο στρατιώτης που είχε ερωτευθεί η κοπέλα, ήταν εκείνος που την άφησε έγκυο και θα έπρεπε να την παντρευτεί. Η άρνηση της Θεοδώρας, η οποία δεν ήθελε να αποκαλύψει το μυστικό της, στο συγκεκριμένο γάμο, δεν επέτρεπε παρά την καταδίκη της σε θάνατο λόγω ατίμωσης της νεαρής κοπέλας. Έτσι κι έγινε. Ο νεαρός στρατιώτης μέχρι την έσχατη στιγμή δεν ήθελε να αποκαλύψει το μυστικό του και να φέρει έτσι τον πατέρα του σε δύσκολη θέση. Οδηγήθηκε έξω από το χωριό και εκτελέστηκε. Καθώς ξεψυχούσε, είπε:«Κάνε Κύριε τα χρόνια μου να γίνουν δέντρα και το αίμα μου νερό να τα ποτίζει» και ξαφνικά, ένα ρυάκι σχηματίστηκε με ορμητικό νερό... Άλλη θεωρία διατείνεται ότι η Αγία Θεοδώρα ήταν η Αυγούστα Θεοδώρα, κόρη του Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η΄ της μακεδονικής δυναστείας, που λέγεται πως βασίλεψε σαν άνδρας από το 1055 μέχρι το 1056. Η Αυγούστα Θεοδώρα κατά τους ισχυρισμούς του Μιχαήλ ΣΤ΄ του Στρατιωτικού που τη διαδέχθηκε με κίνημα αρρώστησε βαριά και πέθανε, ενώ κατ' άλλους εικάζεται ότι ο ίδιος την δολοφόνησε και την έθαψε εδώ. Μερικούς αιώνες αργότερα, γύρω στον 12ο αιώνα, στο σημείο αυτό φτιάχτηκε ένα εκκλησάκι εις μνήμη της Αγίας Θεοδώρας όπου μεταφέρθηκαν και θάφτηκαν τα λείψανά της. Με την ολοκλήρωση του ναϊδρίου αυτού, φύτρωσαν 17 δέντρα στη στέγη του όσα και τα χρόνια της Θεοδώρας όταν θανατώθηκε και έτσι ολοκληρώθηκε ο θρύλος της Αγίας Θεοδώρας. Ακόμα και σήμερα το εκκλησάκι στέκει εκεί δίπλα στα νερά ενός χείμαρρου που διασταυρώνεται με τον ποταμό Χάραδρο και παρότι μικρό σε μέγεθος εντυπωσιάζει κάθε επισκέπτη που προσπαθεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη των 17 πανύψηλων δέντρων στη σκεπή του χωρίς ίχνος ρίζας στο κάτω μέρος της στέγης ή το εσωτερικό του ναΐσκου. Ο ναός της Αγίας Θεοδώρας αποτελεί μοναδικό φαινόμενο και είναι από τα πιο δημοφιλή και αξιόλογα αξιοθέατα της Αρκαδίας. Η εκκλησία κτίστηκε μεταξύ του 1050-1100 προς τιμήν της οσιομάρτυρος Θεοδώρας. Βρίσκεται κοντά στο χωριό Βάστα της Μεγαλόπολης σε μια κατάφυτη ειδυλλιακή ρεματιά με πυκνό δάσος από θεόρατες βελανιδιές. Η οδική πρόσβαση γίνεται από το Ίσαρι μετά από μια πανέμορφη κατηφορική διαδρομή. Η μνήμη της Οσιοπαρθενομάρτυρος Θεοδώρας από αμνημονεύτων ετών και μέχρι του έτους 1952 εορταζόταν κάθε Λαμπροτρίτη για λόγους που δεν διέσωσε η παράδοση ως τοπική Αγία και πανηγύριζε ο φερώνυμος ιερός ναΐσκος της. Έκτοτε καθιερώθηκε να εορτάζεται την ίδια μέρα, που η εκκλησία μας τιμά και την μνήμη της Οσίας Θεοδώρας της εξ Αλεξάνδρειας.    ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ Φίλε επισκέπτη πρέπει να ξέρεις ότι βρίσκεσαι στις πηγές του Χάραδρου, παραπόταμου του Πάμισου, του μυθικού ήρωα θεού όπως μας λέει η γραπτή μυθολογία και ο μεγάλος Παυσανίας στα «Μεσσηνιακά» του. Τα νερά του Πάμισου κυλάνε χιλιάδες χρόνια και είναι πηγή ευτυχίας και ζωής για τον κάμπο της Μεσσηνίας το καλοκαίρι και συμφοράς το χειμώνα όταν τα νερά της πηγής φουσκώνουν και σμίγουν με τα νερά της βροχής που φτάνουν ορμητικά και θολά από τις απόκρημνες πλαγιές του Τετραζίου και πλημμυρίζουν τον κάμπο. Οι γεωλογικές ανακατατάξεις όπως φαίνεται από τη μορφολογία της γύρω περιοχής ήταν πολλές και πολύ παλιές. Οι πέτρες μέσα στο ποτάμι είναι λείες και λευκές, άρα το νερό το ορμητικό τις μεταφέρει από μακριά, τα ανοίγματα μέσα σε μεγάλους βράχους γύρω από την εκκλησία πολλά. Στο βορειοανατολικό μέρος και σε απόσταση 50 μ. από την εκκλησία υπάρχει μεγάλη σχισμή που ακούγεται στο βάθος το νερό που τρέχει σε μεγάλο βάθος. Στο βορειοδυτικό μέρος και σε απόσταση 50 μ. βρίσκεται πολυκλαδικό σπήλαιο. Κατά καιρούς έχουν κατέβει στο σπήλαιο ντόπιοι και κάποτε μάλιστα βρήκαν αντικείμενα που συμπίπτουν με τους διωγμούς των χριστιανών. Σύμφωνα με όσα είπαν οι σπηλαιολόγοι πρόκειται για την κοίτη υπόγειου ποταμού που στέρεψε μετά από γεωλογικές ανακατατάξεις, αν και για την ερμηνεία αυτή υπάρχουν κάποιες ενστάσεις από όλους εμάς που έχουμε κατέβει στο σπήλαιο. Το νερό της Αγίας Θεοδώρας δε σταματά. Το καλοκαίρι αναβλύζει λίγο αλλά αρκετό για να χαρίζει δροσιά και τραγούδι στη γύρω περιοχή. Όταν αρχίζουν οι βροχοπτώσεις το κεφαλάρι φουσκώνει, αναβλύζει με δύναμη κι’ όλη η πλευρά της κοίτης βγάζει πολύ νερό.  ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΑΚΙ Η τοιχοποιία της εκκλησίας είναι από πέτρα, ασβέστη και άμμο από το ποτάμι. Αφού λοιπόν έχει κτιστεί με ασβέστη πρέπει να οδηγηθούμε ότι είναι προσπάθεια πολλών. Είναι γνωστό ότι για την παραγωγή ασβέστου χρειάζεται ασβεστοκάμινος κ.λπ. Επίσης η σκεπή είναι θόλος, άρα πρέπει να κατασκευάστηκε από ειδικευμένους χτίστες. Όλο το εσωτερικό της εκκλησίας ήταν γεμάτο αγιογραφίες, στο θόλο και τα πλαϊνά του εσωτερικού χώρου ήταν ζωγραφισμένα πρόσωπα, ημερομηνίες και ονομασίες αγίων. Μέχρι και τη δεκαετία του ’40 οι αγιογραφίες ήταν ορατές, μετά σκεπάστηκαν από τις αναθυμιάσεις (άρχισε να γίνεται γνωστή η Αγία Θεοδώρα) και με τη βοήθεια της υγρασίας έγινε η καταστροφή. Νομίζω ότι η αντοχή των αγιογραφιών είναι ένα στοιχείο για τον προσδιορισμό της ηλικίας της εκκλησίας. Ο ρυθμός αρχιτεκτονικής της κατασκευής είναι ο πιο απλός, δηλαδή της «Βασιλικής» (ορθογώνιο παραλληλόγραμμο με θόλο).  Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ (ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ) Μετά την κατασκευή της εκκλησίας αρχίζει το θαύμα της αρχιτεκτονικής της φύσης. Αρχίζει μια πάλη ανάμεσα στη ζωή, στη βλάστηση και τη νεκρή πέτρα. Χιλιοστό-χιλιοστό, μέρα-νύχτα τα αδύναμα φύτρα κατακτούν ανάμεσα στις ελάχιστες σχισμάδες το ζωτικό χώρο τους. Έτσι το φύτρο έγινε θάμνος και ο θάμνος δέντρο. Όλα αυτά συντελέστηκαν στους αιώνες. Τώρα μπροστά μας έχουμε αυτό το μοναδικό και ανεπανάληπτο μπουκέτο, που στέκεται εδώ και εκατοντάδες χρόνια οργανικά δεμένο με τη γη και το περιβάλλον. Αρκεί μόνο να σκεφτούμε ότι καθώς μεγάλωναν τα δέντρα, το κέντρο βάρους των δέντρων μετατοπίζονταν και θα έπρεπε κανονικά η λιθοκατασκευή να καταστραφεί. Κι όμως ταυτόχρονα με τη μετατόπιση του κέντρου βάρους γίνονταν κι άλλες παράλληλες αλλαγές έτσι που κάθε μέρα όλη αυτή η δημιουργία να ισορροπεί. Είναι αξιοθαύμαστο αυτό που έγινε με τις ρίζες και την τροφοδοσία των δέντρων. Στην αρχή χιλιάδες και εκατομμύρια ριζίδια καλύπτουν την εξωτερική τοιχοποιία και φτάνουν με το προχώρημα του χρόνου στη γη για νερό και τροφή. Μετά τα ριζίδια γίνονται ρίζες, προξενούν μεγάλες ρωγμές στο θόλο και τον κατακερματίζουν, όμως δεν τον αφήνουν να καταρρεύσει. Δεν τον αφήνουν οι ίδιες οι ρίζες που τον κατέστρεψαν. Τον συγκρατούν και τέλος ρίζες, θόλος, τοιχοποιία γίνονται ένα σύμπλεγμα γερά δεμένο με τους βράχους πάνω στους οποίους έχει θεμελιωθεί το εκκλησάκι. Αυτή η συνεχής μετατόπιση του κέντρου βάρους, η συνεχής εξισορρόπηση, η καταστροφή του τοίχου μα ταυτόχρονα και το δέσιμο τους είναι ένα μεγάλο θαύμα που δεν μπορεί ο άνθρωπος να το αμφισβητήσει. Για λίγο φίλε αναγνώστη, επισκέπτη, προσκυνητή, διαβάτη σκέψου πόσα πολλά συμβαίνουν τη στιγμή που παρατηρείται αυτό το σύνολο. Η τροφή και το νερό ανεβαίνουν στα δέντρα, αυτά μεγαλώνουν ή τουλάχιστον ζουν, οι ρίζες αυξάνονται, ο τοίχος ραγίζει, οι ρωγμές διευρύνονται και τα κομμάτια του τοίχου δένονται και στερεώνονται από τις ρίζες και επιτυγχάνεται η εξισορρόπηση. Σκέψου, αυτό γίνεται κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, κάθε μέρα. Έτσι αυτό το δημιούργημα βρίσκεται αιώνες τώρα σε κίνηση. Σκέψου όμως και κάτι άλλο. Αυτό που όλοι θαυμάζουμε κινδυνεύει να καταστραφεί από την επέμβαση του ανθρώπου, τη δική μας επέμβαση. Επεμβαίνουμε βάναυσα παρακινούμενοι από εγωιστικά κίνητρα και με αφέλεια κάνουμε πράξεις που προκαλούν την καταστροφή και διαταράσσουν αυτή την αρμονία και δεν κάνουμε τον απλό συλλογισμό ότι δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε βοήθεια από κάτι που το καταστρέφουμε, από τις ρίζες και τα κλαδιά που κόβονται για να γίνουν φυλακτά.            
Κάντε κλικ στις φωτογραφίες για μεγένθυση