ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΠΑΛΑΤΙΑΝΗΣ ΙΛΙΟΥ               
Αγαπητοί μου αδελφοί και ενορίτες
Αγαπητοί μου αδελφοί και ενορίτες

Αγαπητοί μου αδελφοί και ενορίτες

Αισθάνομαι την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας στην δύσκολη αυτή ώρα που είμαστε μακριά ο ένας απ’ τον άλλο. Τούτη την ώρα που στερούμαστε, όχι μόνο τους ασπασμούς και τις παρέες, αλλά κι αυτό το ζωοποιό Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας!

Σίγουρα, κανείς μας δεν υπολόγιζε πως θα βιώναμε τέτοιες καταστάσεις. Στο μέσο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, να απέχουμε από τόσες κατανυκτικές Ακολουθίες! Να οδεύουμε προς το Πάσχα, την εορτή των εορτών, και ταυτόχρονα να νιώθουμε τόσο μουδιασμένοι. Ο ιός αυτός διαλύει την ανθρώπινη παντοδυναμία κι αλαζονεία του ατομοκεντρικού πολιτισμού μας. Ψάχνουμε, μέσα στη γενική μαυρίλα, κρεμασμένοι πολλοί στις οθόνες ένα φωτάκι ελπίδας. Πολλοί έχουν εγκλωβιστεί στους φόβους τους, άλλοι δαιμονοποιούν για άλλη μια φορά την κατάσταση.

Αλλά νομίζω πως, για να προχωρήσουμε, πρέπει πρώτα να κοιτάξουμε κατάματα το παρελθόν. Θα διαπιστώσουμε πως κάθε θλιβερό γεγονός επισυνέβαινε ως αποτέλεσμα της πλεονάζουσας ανθρώπινης αμαρτίας, κι ο Θεός παραχωρούσε να επέλθει με σκοπό τη θεραπεία από την αμαρτία. Αυτό συνέβη με την αποστασία του Ισραηλιτικού λαού στο παρελθόν, και το βλέπουμε να ενεργείται και σε μας. Αλλοίμονο όμως, αν δεν αρπάξουμε την ευκαιρία που στρώνει ο Χριστός για μετάνοια κι αυτοέλεγχο. Αλλοίμονο αν μείνουμε μόνοι κι έρημοι μέσα στον πανικό και στη θλίψη, χωρίς τη συντροφιά της Παναγίας και των Αγίων. Αλλοίμονο αν επιτρέψουμε να είμαστε φτερά στον άνεμο της αρρωστημένης εποχής μας.

Πολλοί μιλούν για διωγμό και κατακόμβες. Η Εκκλησία εκείνων των ημερών προχωρούσε - όπως προχωρούσε ο Χριστός μας στο σταυρό - με τη βεβαιότητα της Ανάστασης που έρχεται, κι υπομόνευε, και δοξολογούσε, περιμένοντας πάντα τα χειρότερα! Ας αφήσουμε τον άκαρπο συναισθηματισμό και τις κούφιες ιδεοληψίες, για να καλλιεργήσουμε την ψυχή μας ουσιαστικά. Είναι η ευκαιρία να απαγκιστρωθούμε από τη νεοειδωλολατρεία, η οποία επιτρέψαμε να σκεπάσει την ουσία της πίστης μας μέσα από υλικά στοιχεία δευτερεύοντα, τα οποία μπήκαν πρώτα, γιατί εμείς το επιτρέψαμε! Πιαστήκαμε απ’ τις φανουρόπιτες, τα σταυρολούλουδα, το βασιλικό, τα μπαμπακάκια με το λάδι, τις ευχές της βασκανίας και της μαγείας, κ.ά., και θάψαμε, εμείς οι ίδιοι, τη Ζωή που νικάει τον θάνατο κι απελευθερώνει τον άνθρωπο απ’ τη δεισιδαιμονία και τις μαγγανείες, τα δεσμά του διαβόλου. Μπαίναμε σαν όχλος τη Μεγάλη Εβδομάδα να κοινωνήσουμε “για το καλό”, το “χρυσό δοντάκι”, να περάσουμε κάτω απ’ τον Επιτάφιο. Επιτρέπαμε στον εαυτό μας να κλάψει λίγο για το “Χριστούλη” που καρφώθηκε στο σταυρό, να πάρουμε το Άγιο Φως κι όταν ακουστεί το “Χριστός ανέστη” να λακίσουμε σαν το διάβολο μπροστά στη συντριβή του θανάτου απ’ τη Ζωή, που είναι ο αναστημένος Χριστός.

Ας σκεφτούμε αυτό που τόσο επιφανειακά κι εμείς οι “τακτικοί  πιστοί” λέγαμε: μόνο αν χάσουμε την ελευθερία της πίστης, θα ποθήσουμε διακαώς την Πίστη της Ελευθερίας.  Ναι! Αξίζει να το πιστέψουμε! Είναι μία θαυμάσια ευκαιρία, να βρούμε τον προσανατολισμό μας, να βρούμε το αληθινό νόημα και τον προορισμό μας, που δεν είναι άλλος απ’ τη Βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος! Πέρα απ’ το “τώρα”, για να χτίσουμε το “πάντα”! Νυν και αεί!

 

π. Θεόδωρος Παπαγιάννης