ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΤΟΠΟΣ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΠΑΛΑΤΙΑΝΗΣ ΙΛΙΟΥ               Μη μετανιώνεις γι΄ αυτά που έδωσες. Άσε τους άλλους να μετανιώνουν που δεν τα εκτίμησαν!               Αύριο είναι Κυριακή.               
Στην αύρα του Βοσπόρου...
Στην αύρα του Βοσπόρου...

 

Στην αύρα του Βοσπόρου
Λίγες μέρες μετά την εορτή της Μεταστάσεως της Παναγίας μας, εφόρου της ενορίας μας, κινήσαμε για την Πόλη Της, την Κωνσταντίνου Πόλιν. Στον πηγαιμό, βιώσαμε μια ξεχωριστή ευλογία στην Ι. Μονή Άνω Ξενιάς Αλμυρού, όπου προσκυνήσαμε μικρό τεμάχιο της τιμίας Ζώνης της Θεοτόκου.
Τα όμορφα αρχίζουν…
Περάσαμε τα σύνορα, αφού φιλέψαμε τους φαντάρους στην γέφυρα του Έβρου. Μετά από λίγη ανάπαυλα στη Ραιδεστό, φτάνουμε τέλος στη Βασιλεύουσα. Ένα απαλό αγέρι του Βοσπόρου χαϊδεύει τα πρόσωπά μας. Στο άκουσμα και μόνο της Αγίας του Θεού Σοφίας, της Μεγάλης Εκκλησίας, όλα σταματούν. Συντονίζονται οι καρδιές, οι πόθοι, τα όνειρά μας. Μένουμε ενεοί στο πανόραμα που ξετυλίγεται καθώς ξανοιγόμαστε για σεργιάνι μεσ’ του Βοσπόρου τα στενά… “ Ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου Κύριε…!” Και το δείλι ζωγραφίζει και μας μεθά με τα χρώματά του…
Ανυπομονησία για την επαύριο, που θα σταθούμε κάτω από το “φωτοδρόμιον” της Υπάτης Σοφίας του Θεού και θα συνεχιστεί το καρδιοχτύπι… Ο ξεναγός μας, παλικάρι από την Πόλη, από το νέο αίμα που καρτερά κι αγωνίζεται στην πατρογονική γη. Μας αποκαλύπτει την Μεγάλη Εκκλησία, σαν να ζούσε στα χρόνια του Ιουστινιανού. “Εδώ είναι το ιερόν Ομφάλιον, όπου γινόταν η στέψη του αυτοκράτορα των Ρωμαίων” (όχι “Βυζαντινών” – κι ο νοών νοείτω…) “Ιδού ο τόπος που έλαβαν χώρα οι πρώτες συνεδρίες της ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου…” “Κι εδώ είναι η πύλη με το μυστικό μας”, μάς λέει με νόημα…
Συνεχίζουμε στο Μπλε Τζαμί και το Τοπ Καπί, όπου ήταν το ανάκτορο των σουλτάνων. Ανάμεσά τους, στέκονται απομεινάρια απ’ τα παλιά, σε πείσμα των καιρών: η στήλη του Μεγ. Κωνσταντίνου, το Υδραγωγείο του Ιουστινιανού, ο Ιππόδρομος, τα Θεοδοσιανά Τείχη, το Υδραγωγείο του Ουάλη, εγγονού του Μεγ. Κωνσταντίνου…
Την επόμενη, σαλπάραμε για τα Πριγκηπόννησα, στη θάλασσα του Μαρμαρά. Αγναντεύοντας την Πρώτη και την Αντιγόνη, αράξαμε στη Χάλκη, κι ανηφορήσαμε για τη Θεολογική Σχολή με αλογάμαξα. Ο τόπος μαγευτικός· τα πάντα αναδύουν μια γλυκιά νοσταλγία. Τα σπίτια των Ελλήνων, αν κι ερημωμένα, μας χαιρετούν σαν να μας ήξεραν απ’ τα παλιά… Φτάνουμε στη Σχολή. Αν κι έρημη από σπουδαστές, δείχνει ζωντανή κι έτοιμη ν’ ανοίξει και πάλι την αγκαλιά της. Μπαίνουμε σε μια αίθουσα κι απλωνόμαστε στα έδρανα, για να μεταλάβουμε κι εμείς, μικροί-μεγάλοι, στα νάματα του Γένους. Πόσοι και πόσοι Μητροπολίτες και Πατριάρχες μαθήτευσαν εκεί – ανάμεσά τους κι ο τωρινός μας Πατριάρχης. Ο ξεναγός μας, συνεχίζει να μας ξεδιπλώνει μια άλλη βιωτή, τόσο αλλιώτικη απ’ την μικρονοϊκή βόλεψή μας, κι εμείς απορούμε που ξανακούμε και πάλι για κρυφό σχολειό…
Έπειτα, κατηφορίσαμε το μονοπάτι, και μέσα απ’ τα καντούνια φτάσαμε στο λιμάνι, για να σεργιανίσουμε ως την αντικρινή Πρίγκηπο. Κοσμοπολίτικο νησάκι, με τους τουρίστες να το κατακλύζουν. Έχοντας ταμιευμένη στην καρδιά την μυστική ησυχία της Χάλκης, αφηνόμαστε κι εμείς στην βουή του κόσμου… Το απόγευμα, σαλπάραμε και πάλι για το γυρισμό.
Αφού έφεξε ο Θεός, τα διαβήματά μας κατευθύνονται τώρα στο Οικουμενικό Πατριαρχείο μας. Ρίγη διαπερνούν το κορμί, καθώς αντικρίζουμε την κλειστή πύλη, όπου οι Τούρκοι απαγχόνισαν τον Εθνομάρτυρα Πατριάρχη Γρηγόριο τον Ε΄, το Πάσχα του 1821 – μαρτυρική θυσία για την επανάσταση των Ελλήνων. Εισοδεύουμε στον Πατριαρχικό Ναό του Αγ. Γεωργίου, όπου προσκυνούμε λείψανα των Αγίων Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, αρχιεπισκόπων Κωνσταντινουπόλεως, των Αγίων Ευφημίας και Θεοφανώς, και στο βάθος, κοντά στο τέμπλο, τεμάχιο από τον στύλο του εμπαιγμού, όπου μαστίγωσαν τον Χριστό…
Η Λειτουργία τελειώνει, κι αναβαπτισμένοι κινούμε γι’ αλλού. Φεύγοντας απ’ το Φανάρι, αγναντέψαμε για λίγο τη Μεγάλη του Γένους Σχολή, να στέκει αγέρωχη κι επιβλητική πάνω απ’ τον Κεράτιο… Φτάνοντας στην Παναγία των Βλαχερνών, πίνουμε αγίασμα και ψάλλουμε στη χάρη Της το “Τῇ Ὑπερμάχῳ”, εκεί που πρωτακούστηκε το 622, και προσκυνούμε την εικόνα της που λιτανεύτηκε στα τείχη, και λύτρωσε την Πόλη Της απ’ τους Αβάρους.
Προχωρούμε για την Ζωοδόχο Πηγή στο Μπαλουκλί, έξω απ’ τα τείχη, όπου ήπιαμε αγίασμα κι ακούμε την διήγηση με τα ψάρια, σαν πάρθηκε η Πόλη.
- Ο καλόγερος που ασκήτευε εδώ, τηγάνιζε ψάρια. Σαν έφτασε το μαντάτο του χαμού, δεν πίστευε στα αυτιά του… “Τότε μόνο θα πιστέψω, αν αυτά τα ψάρια πηδήξουν και ζωντανέψουν”. Και τα ψάρια ζωντάνεψαν κι έπεσαν στο νερό! Σαν έρθει ο καιρός, θα’ ρθει άλλος καλόγερος να τ’ αποτηγανίσει…
Αφού περιδιαβήκαμε του τάφους των Πατριαρχών κι άλλων επιφανών, κατευθυνθήκαμε στην Μονή της Χώρας, με τα εκπληκτικά ψηφιδωτά απ’ τα χρόνια του Αλεξίου του Κομνηνού. Μένεις άφωνος με τις μοναδικές παραστάσεις απ’ τη ζωή της Παναγίας, τα θαύματα του Χριστού - της “Χώρας των Ζώντων” - και την πασίγνωστη εις Άδου Κάθοδό Του.
Αφήνουμε τη Μονή της Χώρας και κινούμε για τη σκεπαστή αγορά, για τ’ απαραίτητα ψώνια. Μετά, περάσαμε απ’ ένα κατάστημα με σερμπέτια πολίτικα, παστουρμάδες και μπαχαρικά. Διαβήκαμε κι απ’ την πλατεία Σταυροδρομίου (Ταξίμ), με τον Ναό της Αγίας Τριάδος να δεσπόζει, και θωρούσαμε τα κουφάρια των ρωμαίϊκων σπιτιών στο Πέραν,  μετά τις διώξεις των Τούρκων κατά τα Σεπτεμβριανά του 1955.
Με τα πολλά, μαζέψαμε το μυαλό μας, κι αναχωρούμε απ’ την ονειρεμένη Βασιλεύουσα στις 30/8, εν μέσω παρελάσεων, σημαιοστολισμών και πανηγυριού για την εθνική τους επέτειο της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ο Κεμάλ παντού, αντάμα με την ημισέληνο, μάς προσγειώνουν στην πραγματικότητα. Πίκρα, καημός, όνειρα, όλα ανάμεικτα…
Στην επιστροφή, προσκυνήσαμε το λείψανο του Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου, που μετακομίστηκε από τους Καππαδόκες στην Νέα Καρβάλη της Καβάλας, για να τους φυλάει και να τους συντροφεύει…
Αυτά που βιώσαμε, πιστεύω, σφράγισαν την ψυχή όλων, και το ταξίδι αυτό αποτελούσε όνειρο ζωής. Σίγουρα, η σύγχρονη γιγαντούπολη των 18 και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων δεν θυμίζει  αλλοτινές  εποχές. Σαν ψάξεις όμως, μπορείς ν’ ανακαλύψεις την Βασιλίδα των Πόλεων με το κρυμμένο διάδημά της…
Ευχαριστούμε από καρδιάς όσους συντέλεσαν στην πραγματοποίηση του μικρού – ή μεγάλου – ονείρου μας. Ιδιαιτέρως, τον νεαρό και πολλά υποσχόμενο ξεναγό μας κ. Πέτρο Βεριόπουλο, γιατί μας ταξίδεψε στο όνειρο, σχοινοβατώντας αριστοτεχνικά ανάμεσα στον θρύλο και την ιστορία, υπηρετώντας την ως ιστορικός κι επίσημος ξεναγός του Πατριαρχείου και του Υπουργείου, σεβόμενος συνάμα τις παραδόσεις και τα θέλγητρα του Γένους.
Ας μη λησμονούμε, ότι το κλειδί για την μέθεξη στα νάματα αυτής της άλλης βιωτής, που γευτήκαμε όλοι, συνοψίζεται σε μια πινακίδα τόσο διδακτική, λίγο πριν τα σύνορα του Έβρου: “Συμπατριώτη Έλληνα, στην Κωνσταντινούπολη πήγαινε σαν προσκυνητής, κι όχι σαν καταναλωτής”!
 
 
 
π. Θεόδωρος Παπαγιάννης
Κάντε κλικ στις φωτογραφίες για μεγένθυση