Το Μυστήριο των Μυστηρίων

“Δεν θα πάμε να κοινωνήσουμε και φέτος; Ντροπή είναι. Πάσχα έρχεται. Για το καλό πρέπει οπωσδήποτε να κοινωνήσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα, έστω και μετά το τέλος της Θ. Λειτουργίας, όποτε ξυπνήσουμε.”

Πάσχα έρχεται πράγματι, και πρέπει να προετοιμαστούμε. Πρέπει να προετοιμάσουμε τη ψυχή μας να υποδεχτεί τον αναστημένο Χριστό, να αναστηθούμε και εμείς μαζί Του. Ένα μέρος της προετοιμασίας μας αυτής είναι η νηστεία, σωματική και πνευματική, από τροφές και πάθη. Ένα άλλο κομμάτι η προσευχή. Μόνοι μας, στο “Ταμείο” μας, αλλά και ομαδικά, όλοι οι Χριστιανοί μαζί στην Εκκλησία. Αυτές τις μέρες οι ακολουθίες μακραίνουν και μας διευκολύνουν στην προσευχή μας, στην προετοιμασία μας. Και αφού προετοιμαστούμε κατά αυτό τον τρόπο, μένει το ουσιαστικότερο. Η μετοχή στη Θ. Ευχαριστία, το “Μυστήριο των Μυστηρίων”. Να κοινωνήσουμε την Μεγάλη Εβδομάδα, ιδιαίτερα την Μ. Πέμπτη, ενθυμούμενοι την παράδοση του μυστηρίου από τον ίδιο τον Κύριο στους μαθητές Του, στον Μυστικό Δείπνο.

Πόσο όμως πραγματικά σχετίζεται η Θ. Κοινωνία της Μ. Εβδομάδας με το “καλό” και τη “ντροπή” αν δεν το κάνουμε, επειδή “Πάσχα έρχεται”; Γιατί πρέπει ντε και καλά να κοινωνήσουμε παραμονές του Πάσχα, όταν τον υπόλοιπο χρόνο δεν υπάρχει στη ζωή μας αυτό το μυστήριο; Και πώς προσερχόμαστε στο μυστήριο, όταν δεν έχουμε καμία επαφή με τον Θεό τον υπόλοιπο καιρό, και καμία σχετική προετοιμασία;

Μα η Θεία Ευχαριστία δεν είναι τσουρέκι που το φτιάχνουμε πριν από το Πάσχα για το “καλό”… Δεν είναι κόκκινα αυγά, ούτε πασχαλινά κουλούρια! Προσβάλλουμε όχι μόνο το νόημα και την ουσία της εορτής πιστεύοντας κάτι τέτοιο, αλλά και τον εαυτό μας που φανερώνει τέτοιου είδους πίστη άνευ ουσίας! Ακόμη περισσότερο, προσβάλλουμε τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, ο οποίος δεν θυσιάστηκε για το “καλό” της εορτής του Πάσχα των Εβραίων…

Ο Ιησούς Χριστός θυσιάστηκε άπαξ, αλλά και κάθε φορά που τελείται η Θεία Ευχαριστία στην Εκκλησία μας. Θυσιάστηκε τότε, στο Γολγοθά, για να αποκαταστήσει την σχέση αγάπης με το Δημιουργό μας, να ανοίξει το δρόμο πρώτος από όλους τους ανθρώπους προς το Θεό, τον οποίο είχαν κλείσει οι πρώτοι άνθρωποι με την ανυπακοή τους, την πτώση. Στο αίμα Του θεμελιώθηκε η “Καινή Διαθήκη”, η καινούρια σχέση με το Θεό που βασίζεται στην αμοιβαία αγάπη και όχι στο φόβο μας προς Αυτόν, που ισχύει από τότε έως την συντέλεια του κόσμου.

Θυσιάζεται όμως και σε κάθε Θ. Λειτουργία, για να κοινωνούμε το Σώμα Του και το Αίμα Του “εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν αιώνιον”. Και η θυσία Του, το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που περιλαμβάνεται στην Θ. Λειτουργία, τελείται κάθε Σάββατο και Κυριακή, αλλά και τις καθημερινές εορτές, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου, και όχι μόνο παραμονές του Πάσχα και των Χριστουγέννων.

Ζήτησε ο Ίδιος να συμμετέχουμε στο μυστήριο, ομολογώντας έτσι τη θυσία Του για χάρη μας, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος:”Οσάκις γαρ αν εσθίητε τον άρτον τούτον και το ποτήριον τούτο πίνητε, τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλετε, άχρις ου αν έλθη” (Α’ Προς Κορινθίους, ια΄ 26). Με αυτό τον τρόπο μένει μέσα μας, μας ζωοποιεί, μας ανακαινίζει καθημερινά και μας στηρίζει μπροστά στις δοκιμασίες και τις αδυναμίες μας, μέχρι την Δεύτερη Παρουσία Του, την συντέλεια του κόσμου τούτου.

Αυτό σημαίνει ότι αν θέλουμε να έχουμε αληθινή σχέση μαζί Του, αν θέλουμε να γιορτάσουμε πραγματικά την μεθαυριανή Ανάστασή Του, αλλά και την θυσία και την Ανάστασή Του σε όλη μας τη ζωή, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τελικά Τον έχουμε ανάγκη πάντοτε μέσα μας. Πάντοτε Αυτός μας περιμένει, και εμείς πάντοτε Τον χρειαζόμαστε για να μας ζωοποιεί.

Η μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού είναι πραγματική και όχι εικονική. Άρα δεν μπορούμε να κοροϊδεύουμε τον Ίδιο τον Χριστό. Το πότε, πώς και γιατί προσερχόμαστε στο μυστήριο έχει πολύ μεγάλη σημασία για το αν αυτή, η σημερινή, η αυριανή, αλλά και κάθε Θεία Κοινωνία, που τόσο βιαστικά μεταλάβαμε, με τόση “φασαρία” και “σπρώξιμο”, τελικά είναι “εις κρίμα” και “εις κατάκριμα” για μας απέναντι στο Θεό.

Γιατί όταν βάζουμε τον Ίδιο το Θεό μέσα μας, θα πρέπει εμείς να είμαστε έτοιμοι για Εκείνον, θα πρέπει να αγωνιζόμαστε να Του μοιάσουμε, να συναισθανόμαστε τί κάνουμε εκείνη την στιγμή. Διαφορετικά, μεγαλύτερη αμαρτία είναι που το κάνουμε έτσι, “για το καλό” και “από παράδοση”… Ο Θεός να μας αξιώσει να ζήσουμε όλοι

 

“Καλή Ανάσταση, σωματική και πνευματική!”